ONDEMOCRATISCH

Column in de Volkskrant van vanmorgen

Een excuus aan het adres van de Socialistische Partij! Anderhalve week geleden bezocht ik het partijcongres van GroenLinks, waar ik mij verbaasde over de oeverloze stroom in stemming gebrachte pietlul-amendementen. Ik zat naast een journaliste van de Volkskrant, die vertelde dat dit bij de SP beter was georganiseerd, omdat daar taalfouten en onzinnigheden er bij de afdelingen al waren uitgefilterd. In mijn column schreef ik - de journaliste citerend - dat er bij de SP maar ‘een stuk of 6 amendementen’ werden ingediend. Deze goedbedoelde opmerking wekte de irritatie van vele SP’ers, die mij verweten dat ik leed aan Halsemanie en dat ik hun partij ondemocratisch zou vinden. Kamerlid Ronald van Raak (de man die volgens sommigen vanwege zijn intellectuele brilletje geen partijleider van de SP kon worden) schreef onder de titel ‘Democratie volgens Giphart’ een venijnig stukje, waarin hij zei dat hij mij afgelopen zaterdag helaas niet had gezien op het congres. Hier had ik met eigen ogen kunnen zien hoe open de partij functioneert.
Nu heb ik het congres op Politiek24 weldegelijk gevolgd, en ik moet toegegeven: ik neem ruiterlijk terug wat ik zei over die 6 amendementen. Het voelde als 60.000. Mijn hemel, wat is die SP open en democratisch, je zou bijna denken dat ze iets te compenseren hebben.

Zoals Belgen vanwege hun taalachterstand ieder jaar weer hun uiterste best doen te winnen met het Nationaal Dictee, zo willen SP’ers laten zien dat ze de revolutionaire demonen uit het verleden al lang hebben afgezworen. Ik snap deze gevoeligheid, want - voor wie het is vergeten of nooit heeft geweten - de partij is ooit begonnen als een radicale communistische splintergroep, die werd gefinancierd door China en waar intellectuelen (‘hoofdarbeiders’) met de nek werden aangekeken.

Lees meer>

DAN TOCH MAAR

De afgelopen weken zijn we gestenigd met honderden opiniepeilingen, doodgegooid met krantenberichtenwaarin stond hoe onbetrouwbaar deze zijn (slechte methodologie, warrige statistische criteria, weinig respondenten, grove foutmarges, zetelverschuivingen), en gestikt in de politici die ongunstige peilingen minzaam glimlachend afdoen als gewoon een dagkoers. En vandaag dan eindelijk de Moeder Aller Dagkoersen.

Mijn vader zei vroeger dat als hij iets vond, statistisch gezien minimaal 168.000 Nederlanders dit vonden. Ik weet niet of deze gedachte van hem zelf was of dat hij iemand napraatte. ‘Niemand is uniek’, zei mijn vader. ‘Wanneer ik mij erger aan een of andere druktemaker op tv, weet ik dat ten minste 168.000 kijkers zich ergeren aan die kolerelijer.’

Lees meer>