FEYENOORD

Hoe vaak ben ik in Eindhoven? Af en toe. Hoe vaak slaap ik in Eindhoven? Bijna helemaal nooit. En vannacht dan? Ja, vannacht heb ik in Eindhoven geslapen. In een hotel met uitzicht op... ik haal even adem...

Een hotel met uitzicht op het PSV-stadion. Terwijl ik ze schrijf laat ik de woorden op me inwerken. Ik zit nu op een kamer op de vierde verdieping van het Arthotel in de beroemde Lichttoren, op steenworp van de plek waar afgelopen zondag Feyenoord dusdanig werd vernederd dat de ploeg via de voegen in de straattegels naar het riool stroomde. ...

Lees meer>

AMPERBROEKIE

Om redenen waaraan ik niet wil worden herinnerd zat ik vorige week in een Amsterdamse metro op weg naar het Centraal Station. Om andere redenen, waaraan ik óók niet wil worden herinnerd, had ik echter een verkeerde rijrichting gekozen, waardoor ik mij plotseling bevond in de beruchte wijk De Bijlmer, die ik eigenlijk alleen uit de verhalen in de media kende.

Ik besloot mezelf op een tochtje te trakteren, stapte uit de metro en maakte een wandeling door een winkelcentrum en een paar straten in de aanpalende omgeving. Op een pleintje hing een groep jongeren bij elkaar, gekleed in hippe trainingspakken ...

Lees meer>

IK WEET WIE U BENT

Aanvankelijk had ik als titel ‘kankerwijf’, maar voor mijn dochter heb ik dat toch aangepast (zij is als 10-jarige bezig met een kruistocht tegen krachttermen en verwensingen die naar ziekten verwijzen). Toch was het woord aanleiding voor deze column. Het volgende gebeurde ergens vorige week in Utrecht-Oost, maar het had net zo goed in een andere stad, in een andere wijk kunnen plaatsvinden.

De avond ervoor had ik toevallig gelezen in het boek Wat een hufter! van de Nijmeegse socioloog Bas van Stokkom, over de lichtgeraaktheid en de maatschappelijke verruwing. Ik las dat veruit de grootste categorie van ...

Lees meer>

ANTILLIAANSE LES

(Afbeelding komt van deze site)

De Nederlandse Antillen bestaan niet meer, en dat stemt mij toch somber. Ik was 17 jaar, mijn haar was door zon en zee gebleekt, mijn lichaam gebruind. Het mooist vond ik de scheiding van de donkere en witte huid tussen mijn vingers. Zes weken lang had ik iedere dag gezwommen, aan baaien gelegen, en Van Leeuwen en Arion gelezen .

De ABC-eilanden, 1983. Toen alles in mijn leven nog onbezorgd was. Mijn zus en ik verbleven anderhalve maand op de Antillen, in het kielzog van mijn moeder, die namens de Nederlandse politiek de teergevoelige koninkrijksrelaties ...

Lees meer>

ANTONIE

Eergisteren sprak ik langdurig met een vriend over depressies en zelfmoord. Mijn vriend vertelde – niet voor het eerst – dat hij regelmatig worstelt met het leven in het algemeen en het zijne in het bijzonder. In kortstondige bevliegingen hoopt mijn vriend er soms dusdanig op ‘er niet meer te zijn’, dat dit verlangen hem angst inboezemt.

Ik vertelde mijn vriend – niet voor het eerst – wat W.F. Hermans hierover heeft geschreven. Al onze handelingen (parafraseer ik uit mijn hoofd) zijn gericht op een doel. Als we honger hebben eten we, in de verwachting het hongergevoel te stillen. Als ...

Lees meer>

POEP

Het korte verhaal Poep van Manon Uphoff gaat over een man die arm is en iedere dag een wandeling maakt langs de singels van zijn stad. Op een dag ziet hij hoe een gedistingeerde mevrouw haar twee Deense doggen uitlaat in het park. De vrouw en hij maken een praatje over het wonen in een kast van een huis, terwijl ondertussen de twee honden op een grasveld beide een enorme bolus draaien.

Plagerig doet de vrouw de man een voorstel. Als hij de beide dikke drollen van haar lievelingen tot op de laatste brok opeet, geeft zij hem de sleutels van ...

Lees meer>