BUIK

Het volgende speelde zich af in het Normandische boerderijtjeshuis van mijn schoonouders, waar mijn gezin en ik afgelopen zomer vakantie vierden. Mijn kinderen speelden met de paarden in de wei en ik pufte uit van de deadline van mijn nieuwe roman genaamd IJsland (als ik de mij hier beschikbaar gestelde kostbare ruimte had willen spenderen aan zoiets ordinairs als het maken van reclame, zou ik schaamteloos melden dat het boek op 7 november aanstaande verschijnt). In voorbereiding op deze roman ben ik vorig jaar afgereisd naar IJsland om research te doen over de indrukwekkend natuur en het bruisende Reykjavikse nachtleven. 


Lees meer>

LOWLOVE

Mijn vrouw zag net de backstageparkeersticker van Lowlands 2010 aan de binnenkant van mijn auto. Dit weekend beleefde het popfestival de achttiende editie.

‘Die kan er toch wel van af, hè?’ zei mijn vrouw, en zonder mijn antwoord af te wachten trok ze het plastic velletje rücksichtslos van mijn voorruit. ‘Je bent nu echt te oud om die nog maandenlang te laten zitten.’

Het is waar: in vroeger tijden heb ik mijn backstagepas veel te lang op mijn ruit gelaten: een relikwie en trofee tegelijk. Ik begreep dat ik hierin niet de enige ben: veel Lowlandsgangers hebben de gewoonte om hun fleurige ...

Lees meer>

STILLE KRACHT

Gisteren maakte regisseur Paul Verhoeven in Zomergasten bekend dat hij werkt aan een verfilming van De stille kracht van Louis Couperus.

Stukje uit  Planeet Literatuur:

Ook De stille kracht heb ik stiekem nooit zo bewonderd, wat waarschijnlijk komt doordat ik op een verkeerd moment (in het gezelschap van mijn ouders!) de televisiebewerking van het boek heb gezien, met die opgewekt rondstuiterende borsten van Pleuni Touw in het triplex-studiodecortje dat versierd was met hier een stuk bamboe en daar een vetplant, opdat iedereen kon zien dat het over Nederlands-Indië ging.

DE MINNAAR

De introductiedagen voor nuldejaarsstudenten brachten me naar de literaire studentenvereniging Flanor in Groningen. Na mijn optreden bezocht ik in het gezelschap van schrijver Coen Peppelenbos een buurtcafé genaamd De Minnaar. Goede naam voor een café, goede plek, goed terras, een mooi gemêleerd gezelschap van stadjers, studenten, nieuwelingen en levensveteranen. Op de deur van de heren-wc hing een bord ‘Minnaars’ en op de dames ‘Minnaressen’.

Coen en ik dronken wat. We dronken nog wat. We dronken nog meer, en voor we er erg in hadden waren we opgenomen in de familiaire koestering van het café. De ...

Lees meer>

VUKKUNNUVUDDU

Zit al uren tegen dit stukje aan te hikken, omdat ik weinig zin heb om weer aan het werk te gaan. Dat mag je als schrijver natuurlijk niet toegeven: dat je af en toe geen fut hebt om je achter je computer te slepen en gehoor te geven aan je goddelijke roeping (een pastoor of dominee horen we ook nooit zeggen dat hij er vandaag eens geen behoefte aan heeft om de Here te dienen).

Eergisteravond kwam ik met mijn gezin terug uit Oost-Normandië en gisteren werden we direct gezogen in de dagelijkse routine van school, gezin, werk, Albert Heijn, Knevel ...

Lees meer>